ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေက်ာက္ေခတ္ႏွင္းဆီ

သံပတ္ေပးထားတဲ့လူ

ျမင့္လြန္းတဲ့… မိုးတိမ္ေတြၾကား

ေျပးလႊားေဆာ့ကစားခဲ့ခ်င္ရံုသက္သက္ပါ

ငယ္ငယ္က ပံုျပင္ ကို ၀ ေအာင္ နားမေထာင္ခဲ့ရတဲ့ကေလး

လမ္းေတြထက္ ေျခေထာက္ဟာ…

ဘာေၾကာင့္ေသးရပါလိမ့္လို ့… ေတြးတယ္ ။

ေရွးကုသိုလ္ နည္းတဲ့အိမ္ကေလး

ငါ ့ကို ေထြးေပြ ့ထားရတယ္

“ခ်စ္သူ”လို ့ေခၚတဲ ့မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ ့အိမ္မက္ထဲ

အိမ္မက္ မက္ရင္း…ေရာက္သြားခ်င္ခဲ့ဖူးတယ္

အိမ္ကေလးက … ရယ္တယ္ ။

တစ္ေလာက ….. သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ ့ေမြးေန ့သြားမိတယ္

ျပီးေတာ ့… ႏွစ္(၁၀၀) ျပကၡဒိန္၀ယ္တယ္

ဘာရယ္မဟုတ္ …

တူတူပုန္းေနတဲ့ ကိုယ့္အသက္ ကို ျပန္လိုက္ဖမ္းတယ္ ။

အရင္ကဆို….

အက်ၤ ီအညိဳေလးနဲ ့

ေဘးအိမ္ကအေဒၚဆိုတဲ ့..


“အို……ေအး……ေအ ့……အို …..”

ၾကားတိုင္း…………

ငိုတယ္ ။

တခုတ္တရ သိမ္းထားတဲ ့…

ဒိုင္ယာရီထဲက

“သူမ” ရဲ ့မ်က္ေစာင္းေလး

ျပန္ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ ့…..

ေကာ္ဖီခြက္ေတြ ဘာေၾကာင့္ေအးစက္ကုန္ပါလိမ့္ ။

ပါးသြားတဲ့ဖိနပ္ေလး …

အသက္ရွဴ၀သြားတဲ့.. ပိုက္ဆံအိတ္ ေလး

“သူမ နဲ ့တစ္ေန ့ေန ့”ဆိုတဲ ့အေတြးနဲ ့

စုထားတဲ့ စုဗူးေလး …..

ငါ ့…..လက္ဖ်ားေတြေအးစက္ေနျပီ ။

ေဗဒင္ဆရာက

ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ စာရြက္ေပၚမွာ

ကိုယ့္နာမည္ကို ကိုယ္ျပန္ေရးပါလို ့ေျပာတယ္ ။

“သူမ” ထြက္သြားတဲ့ေန ့ကေပါ ့

အျပာေရာင္၀တ္စံုေလးနဲ ့ စံပယ္ပန္းေတြကပိုကရိုနဲ ့…

“သူမ” မငိုဘူး ။

“သူမ” ေရးလိုက္တဲ့စာေလးမွာ

ဘြတ္ဘတ္ရႊတ္ရွက္

ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့ ၀ါက်ေလး

တစ္ေၾကာင္းတစ္ေလမွ်မပါေတာ့ ။

ဘယ္သူမ်ား “ခ်စ္သူ” ကို လြမ္းဖူးပါသလဲ

စကားလံုးေတြနဲ ့ေဖာ္ျပလို ့မရလို ့ပါဆိုျပီး

ဘာမွေရးမထားတဲ ့စာအိတ္ေလး စေနေန ့ကေရာက္လာတယ္

မည္သူမည္၀ါပို ့ေပးတာလဲ (မသိပါ) ။

သူ လိမ္ေနတာပါ လို ့

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ညာတယ္

မနက္တိုင္း … ျမဴခိုးေတြေ၀ေနတာ

တိမ္ေတာက္တိုင္း … ေငးေနမိတာ

ဘာတစ္ခုမွ “သူမ” နဲ ့မဆိုင္ပါလို ့

ကိုယ့္စိတ္က ေျခခါခါ လက္ခါခါ နဲ ့ကိုယ့္ကိုျပန္ျငင္းျပန္တယ္ ။

ေမးတိုင္းေျဖေနက်ေပါ့ …

ျမင့္လြန္းတဲ့မိုးတိမ္ေတြၾကား

ေျပးလႊားေဆာ့ကစားခ်င္ခဲ့ရံုသက္သက္ပါ လို ့ ။ ။



ရင္ခြင္ရွိန္း


သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာ ရင္ခြင္ရွိန္း ရဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ .. ။ ျပန္လည္ မွ်ေ၀လိုက္တယ္ .. ။

ဆုေတာင္းႀကမ္းသူမ်ား

           ( ၁ )

ငါ က ေတာ့ ငါ့ ထီး ကို
ရ မု ကြန္ ထ ရိုး  နဲ႔ ပဲ ဖြင္ ့ေဆာင္ တယ္
ငါ့ ကိုယ္ ငါ မိုး ဖို႔
ငါ့ ကိုယ္ ငါ ေမွာင္ ပစ္ ရ တယ္
ေဟာ ..
ေျပာ ရင္း ဆို ရင္း
ငါ့ ထီး ဟာ အဖံုး ပြင့္ သြား ခဲ့ ရ
ငါ့ ဆု ေတာင္း ပံု က
ငါ့ ကို ငါ ငရဲ အ ႀကီး ႀကီး က် ေစ ခဲ့ တယ္ ။    ။





ရုပ္ေသး




ဆုေတာင္းႀကမ္းသူမ်ား


             ( ၂ )



မင္း ရိွ ပါ ေလ စ

ေမွ်ာ္ လို႔ ေတာင္ မ ဆံုး ေသး ဘူး

ပန္း ေတြ

ဘယ္ ပံု ဘယ္ နည္း ပြင့္ ခဲ့ လဲ မ သိ ရ

မင္း ရွိ ပါ ေလ စ

ေမွ်ာ္ လို႔ ေတာင္ မ ဆံုး ေသး ဘူး

လမ္း ေတြ

ဘယ္ ပံု ဘယ္  နည္း မာ ေန ခဲ့ ရ

ဘယ္ ပံု ဘယ္ နည္း ေမွာင္ ေန ခဲ့ ရ ။     ။





ရုပ္ေသး

ခရမ္းျဖဴ ရူးျခင္း



မေသရံုတမယ္ မိုးခဲ့ရတဲ့ ေကာင္းကင္ ..
ခုေတာ့ .. ထီးရြက္ေတြ .. တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြ .. .. .. .. ..
ဟာ ... .. သြား ျပီ ...
အစတည္းက မွားခဲ့တာေတြ ..
ျပန္မမွန္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး ..
ျဂိဳဟ္ဆိုး နကၡတ္ေတြ ေ၀ေနတဲ့ေကာင္ အဖို႔ ..
စက္၀ိုင္းသီအိုရီလည္း မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး ..
ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္ရဲ႕ လက္တစ္ဖက္မွာ ..
မင္း ကိုယ္သင္းနံ႕ေတြ စြဲ က်န္ ရစ္ ..
ေသခ်ာတာေပါ့ .. .. ..
ငါ ၀ဋ္အၾကီးၾကီးလည္တယ္ .. အျဖဴေရာင္ ေရ .. .. .. ။

မယံုၾကည္ေတာ့ဘူး ။
ဘာကိုမွ မယံုၾကည္ေတာ့ဘူး ။
နာရီျမည္သံေတြၾကားတိုင္း
ေသြးပ်က္တတ္ခဲ့တာ .....
အရိပ္ကို လိုခ်င္တယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။
ေနပူမွာပဲ ရပ္စာင့္ေနခဲ့တယ္ ။
ဘာနာမည္တပ္ရမယ္မွန္းေတာင္မသိတဲ့ ေရာဂါအတြက္
ေသာက္ေဆး ထိုးေဆးေတြ ၊
ခုတ္ရာ နဲ႔ ရွရာ ေတ့ေတ့လြဲေနတာ မ်ားျပီ ။
မ်က္လံုးထဲကို တည့္တည့္ၾကည့္ ။
ငါ့ မ်က္လံုး ကို တည့္ တည့္ ၾကည့္ ။


အရံႈးနဲ႔ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ေတြ႕လိုက္ရမွ ..
ငါ့ အတၱကို ငါ ျပန္ သနားလိုက္မိသလိုလို ...
မဟုတ္ဘူး ။
ငါ့ မ်က္လံုးကို တည့္တည့္ ၾကည့္လိုက္ ..
ငါ့ ဒူးႏွစ္ဖက္မွာ တင္က်န္ေနတဲ့ ဖုန္မႈန္႔ေတြ ျမင္ရလိမ့္မယ္ ။
ဖုန္တက္ေနတဲ့ အေတြးေတြရယ္ ..
ဖုန္တက္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရယ္ ..
ေသလြဲသာ လြဲလိုက္ခ်င္ရဲ႕ .. ။
ရွင္ရက္နဲ႔ လြဲဖို႔ေတာ့ .. ငါ့ လိပ္ျပာ ငါ မလံုဘူး ။
အိပ္ယာ၀င္တိုင္း ၾကားေနက် ျခင္ေအာ္သံေတြက ..
" ညီ ... ညီ ... ညီ .. "
တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ ၀ံ့ၾကြားခဲ့သမွ် .. ။
အၾကီးၾကီး ရံႈးတာပဲ ။
တကယ္ပါ ... ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ .. ။
ခရမ္း ရူး ရူးခဲ့သမွ် ။
မ်က္ႏွာစံုညီတိုင္း အရံႈးၾကီး ရံႈးတာပဲ ။


ဆူးခက္မင္း ၊ ညီစိမ္း

စက္ကြင္း






မိုးသားေတြ ေအာင္ျမင္လွပစြာ ျပီးဆံုးရပ္တန္႔သြားတယ္

မီးတန္းေတြ အလံုးလိုက္ နဲ႔

သိပ္လွတဲ့ ေကာင္းကင္ဆီ ။

ငါ့ ျမင္း ငါ ရိုင္း ေအာင္သင္ျပီး

ငါ စိုင္း စရာ ။

တိမ္ေတြလဲ ညိဳလာျပီ ယုန္ငယ္ေရ

အခုပဲ မိုးသားေတြ အေျပး

ေကြးထားတဲ့ လက္ညိႈး၀ိုင္းေလးထဲ သက္တန္႔မွာ ေခါင္းစိုက္ ငိုက္လို႔ ။





ရုပ္ေသး

ေ၀း ရ မွ ေ၀း ကို ေ၀း ရ မွ ဆို ေတာ့ လဲ ...

နင့္ ကို ငါ ကမာၻမေႀကေအာင္ လြမ္း ေန လိုက္တယ္

အရွ႕ကို ေလွ်ာက္ ၊ အေနာက္ ကို ျပန္ ျပန္ ေရာက္ တဲ့ သတၱ၀ါ

နင့္ ကို လြမ္း ဖို႔ ေလာက္ ေတာင္ ငါ က ေခတ္ မ မွီ ဘူး

ေသြး ေျခ ဥ တာ က အ စ ၊ သည္း ေျခ ပ်က္ တာ က အ ဆံုး

ျပက္ ေန က် ျပက္ လံုး ေတြ ႀကား ဘာ ေတြ လာ လာ ျငိ ေန မွန္း မ သိ

အပ္ ခ်ဳပ္ ရာ တစ္ ေပါက္ ႏွစ္ ေပါက္

အ ပ်င္း ထူ ေန တဲ့ စကၠဴ ရုပ္ မ နင့္ ေနာက္ ေက်ာ ကို ငါ ဘာ ဓါး နဲ႔ မ ေထာက္ ထား ခဲ့ ဘူး

ဒီ ေန႔ က ေမွာ္ အတက္ နဲ႔ ဖန္ ဆင္း ထား တာ မ ဟုတ္ ဘူး

ဒါ ေပ မယ့္ တ ေန႔ လံုး ေသ မင္း ဆီ ဖုန္း ေခၚ ေန တဲ့ အသံ ေတြ ပဲ ႀကား ေန ရ တယ္

ျပာ ျဖစ္ သြား တာ လား

လက္ ဖ မိုး ကို လွန္ ႀကည့္ လိုက္ ရင္ ႀကယ္ ေတြ စား က်က္ ခ် ေန က် ည အေသ ရွိ တယ္

ကမာၻ ပတ္ ေန တဲ့ က ေ၀ မ

ကမာၻ ပတ္ ေန တဲ့ က ေ၀ မ

သြား စမ္း သြား စမ္ း . . . အံ ေတြ ႀကိတ္ ထား ရ တာ လဲ နာ လွ ေပါ့

အ ခု အ ခ်ိန္ အ ထိ အ ေမွာင္ ေတြ ငါ့ ေက်ာ ေပၚ ထိုး ခ် ေန တုန္း ပဲ

နင့္ ကို ရက္ ေပါင္ းမ်ား စြာ ၊ မ်ား စြာ ႀကာ ေအာင္ လြမ္ း ေန ႏိုင္ ဖို႔

တစ္ ေန႔ ကို တစ္ ခါ ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ မသဒၶါ ဆြမ္း ေကြ်း ျပီး အ သက္ ရွဴ မ ရပ္ ေအာင္ လြမ္း ခိုင္း ေန ရ

ေ၀း ရ မွ . . . ေ၀း ကို ေ၀း ရ မွ ျဖစ္ မယ္ ဆို ရင္ ေ၀း ကို ေ၀း သြား ႀက

နိ မိတ္ မ ေကာင္း သူ ရယ္ ေအာက္ ႏႈတ္ ခမ္း လွ လွ ေလး ကို မ သံုး ပါ နဲ႔ ေတာ့

ဒါ ေ၀း ကို ေ၀း ရ မယ့္ အ ခါ မို႔ လို႔ ေ၀း ကို ေ၀း ျပစ္ ရ မယ္

ဒါ ေ၀း ကို ေ၀း ရ မယ္ ဆို တဲ့ ....

ဒါ ေ၀း ကို ေ၀း ရ မယ္ ဆို တဲ့ ... အ ေတြး နဲ႔ တင္ ငါ က ၊ က ေလး တစ္ ေယာက္ လို မ်ိဳး

ကိုယ့္ ဦး ေႏွာက္ ကိုယ္ အ မဲ ျပန္ လိုက္ သ လို မ်ိုဳ း ၊ မ ခ်ိ မ ဆန္႔ က ေလး ဆန္ ဆန္ ငို တယ္

အ ခု ခ်ိန္ အထိ နင့္ ကို လြမ္း ဖို႔ ေလာက္ ငါ့ ဦး ေႏွာက္ က ေခတ္ မ မွီ ဘူး . . . . .

ေ၀း ရ မွ . . .

ေ၀း ကို ေ၀း ရ မွ ဆို ေတာ့ လဲ . . . ။



ရုပ္ေသး

လိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ထုတ္ထုတ္သံုးတတ္တဲ့ ငါ့နားရြက္ေလးႏွစ္ဖက္ဟာ အခု တရားရွိတဲ ့အရပ္မွာ ေက်ာ့ကြင္းမိတယ္ ။
    မလိုအပ္ပဲမဖြင့္ရဆိုတဲ့ ငါ့ဦးေခါင္းခြံက ေပ်ာ့ေပ်ာ့ညံ့ည့ံ ေႀကး၀ါေသာ့တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ႀကံစည္မႈမွာ ျငိမ္သပ္စြာပြင့္တယ္ ။